ایستاده بر گودال قتلگاه دلت;

شمرِ زمانه یِ تو بودم.

اینبار میدانم چرا;

((دلم عصرِ عاشوراست))

آیبی تا همین دو ماه پیش در پنجاه سال پیش زندگی میکرد.در همان خانه.با همان تکنولوژی.نه آبگرم کنی هست و نه حمامی.آیبی هفته ای یک بار به حمامی میرفت که احتمالا از معدود مشتریان باقی مانده ی آنجا بود.خانه ی آیبی سه بخش دارد که قاعدتا هرفصل از سال را باید با توجه به تابش خورشید در آن تالار گذراند.اما آیبی مدتها بود که دیگر توان جابجایی های فصلی را نداشت.آیبی تابستانها هم در همان تالاری که مخصوص زمستانها بود و بیشترین ساعات تابش خورشید را داشت بسر میبرد. توی همین خانه برای خودش روی بخاری علاءالدینش آبگوشت بار میگذاشت.توی این تابستونی که من زیر نسیم کولر به آب و هوای چهل درجه ای شهرم ناسزا میگفتم آیبی هنوز با نسیم پنکه ی ساخت ژرمن ها که حاجی بابای خدا بیامرز از کویت آورده بود خود را خنک میکرد.گفتم حاجی بابا.چهره اش هنوز توی ذهنم هست.پدرم همیشه بار ها حین مغازه داری به حرفش میرسد که میگفت میبینی بابا! آدم اول صبح باید با چه گه هایی سر و کله بزنه!. حاجی بابا یک ده سالی میشود که فوت کرده.درست روز بعد از شبی که دیدنش رفتیم و هنوز توی گوشم است که میگفت میخواهم دامادی نتیجه ام را هم ببینم فقط به این شرط که زمین گیر نشوم و بتوانم هر روز صبح روی همان صندلی در مغازه ی پسرم بنشینم.فکر کنم همین شرط هم بود که باعث شد آیبی را تا همین دوماه پیش که صاحب یک همدم جدید(پرستارش را میگویم!) شد تنها بگذارد.خانه ی آیبی نزدیک حسینیه ی محله است.بیشترین خاطراتم را محرمهای کودکی در اینجا دارم.همیشه آن شیر سنگی(شایدم گچی) که آن بالا در یکی از ایوانهای آن مجموعه گذاشته بودند برایم ابهت داشت.نمیدانم چرا ولی ازش میترسیدم.نخل حسینیه این روز ها هم هنوز راست قامت است.اینسری که کنارش رفتم اندازه اش جلوی چشمم خیلی کوچکتر از آنچه در ذهنم از آن تصویر داشتم به نظر آمد.این تصویر نخلی بود که کودکی ام آن را زیر دوش مردان قوی هیکل پاربرهنه حین اینکه مرد سید ی  آن بالا روی نخل نشسته بود و چیزی که نمیدانم اسمش چیست را بهم میزد و همینطور نقلها بود که انگار از همه طرف پارچه های کناره ی نخل به پایین قل میخورد و آن آینه هایی که تشعشع آفتاب عصر عاشورا را که درست پشت سرمان بود توی چشممان می انداخت را در ذهنم خیلی بزرگ هک کرده بود.شنیده اید که میگویند حرف راست را باید از زبان بچه شنید؟ کودکیم راست میگفت.نخل هنوز هم خیلی بزرگ است.

هر وقت که خانه ی آیبی میرفتیم امکان نداشت وقت رفتن چیزی همراهمان نکند.از نان خشک و مغزیجات گرفته تا آن تخمه های هندوانه که خودش جدا میکرد و روی علاالدین تفتش میداد و انصافا لنگه نداشت.آیبی عادت داشت در نود سالگی باز میهمان نوازی کند.استقلالش را به رخ فرزندانش بکشد و به نتیجه های فامیل عیدی بدهد.راستی آیبی یارانه هم نمیگیرد.لابد مستحق تر از او زیاد هستند.میوه هایش را در همین حوضی که عکسش را گذاشتم میشست و درون ظرفهای میوه خوری بلوری قدیمی که  شیشه اش به سبزی میزد میریخت و درون بشقاب های میوه خوری تابه تا تعارفمان میکرد.اگر هم نمیخوردیم بدش می آمد.ولی باور کنید با اینکه آب این حوض سالهاست عوض نشده هیچ وقت به خاطر خوردن این میوه ها بیمار نشدیم.بارها شنیده ام که میگویند ماهی قرمز عمرش کوتاه است.ماهی های حوض آیبی که ماشاالله اینطور نیستند.هنوز میتوانم تن لیزشان که به زحمت در کودکی برای چند لحظه لمس میکردم تا از لابه لای انگشتانم فرار کنند را تجسم کنم و اما این روز ها حوصله ی این کارها را ندارم.شاید چون بزرگ شدم!

آیبی این روزها حالش خوش نیست.سکته ی نیم و نصفه همراه با آتروفی بافت مغزی باعث شده آیبی دیگر هوش و حواس قدیمی اش را نداشته باشد.آیبی دیگر مثل قبل مستقل نیست.آیبی در خانه بستری شده و پرستاری هم بربالین دارد.وقتهایی که بیدار میشود از پرستارش میپرسد اینجا کجاست؟.من مانده ام که این فراموشی عجب چیزی است! به من یاد داده اند که گیرنده ی عصبی درد برخلاف سایر گیرنده ها عادت نمیکند!درد همیشه درد است.این خانه هم که خانه ی درد است.پس چگونه فراموش میکند کجاست.چگونه میشود سوزش شبهای سرد کویر  در این خانه که باید با یک علاالدین -که ۸۰ درصد انرژیش به کتری آب رویش خواهد رسید -گرم شود را فراموش کرد؟.آیبی امروز فرزندش را که میبیند اول نمیشناسد اما هنوز هم با هوش است.با کمترین نشانه ای نزدیکانش را باز میشناسد و مثل همیشه لبخند میزند و میگوید جگرت بشم ننه ,همتون خوش اومدین و برای همه ما دعا میکند.برای کدام کار ما و به خاطر کدام خدمت ما دعا میکند؟چطور میشود بی مهری اینهمه فرزند و نوه و من نتیجه را دید و برایشان دعا کرد.آیبی این روزها دیگر موهایش را حنا نمیزند.روسریش را سر نمیکند.حمام نمیکند.حمامش میکنند.پوشکش میکنند.سرش را شانه میکنند.چه کسانی؟یک عده پرستار.از خاطراتی که شنیده ام میدانم که آیبی گه نوه هایش را هم پاک کرده و پوشکشان کرده.آن موقع ها هنوز مای بیبی نبوده ولی همان بچه ها مای بیبی امروز را هم هوقشان مینشیند که عوض کنند.من نمیدانم که ما چرا اینگونه ایم.اما خوب میدانم روزگار عوض میشود.قصه ها از نو تکرار میشوند.ناله ها از نو سر میشوند.من میدانم و آره!

خونه ی مادر بزرگه هزارتا قصه داره

خونه ی مادر بزرگه شادی و غصه داره

هیچ وقت ندیدم مادرم حین کار خونه پیوسته لبخند بزنه…

خب اول از هرچیز زبان برنامه رو به فارسی تغییر بدین.بعد به این آدرس برین و ترجمه فارسی مورد نظر خودتون رو از بین ۱۱ استاد انتخاب و دانلود کنید.بعد وارد برنامه شده از منوی (ابزار) و بعد (اضافه کردن) فایل ترجمه رو آدرس دهی کنید.انتخاب من ترجمه استاد الهی قمشه ای بود .خب حالا نوبت به قرائت مناسب حال و هوای شما میرسه.اگر از اینترنت پر سرعت بهره میبرید در همان صفحه به بخش offline recitations رفته فایل ترتیل آفلاین با صدای استاد مورد نظرتون رو دانلود کنید و اگر مثل من دچار کمبود پهنای باند هستین میتونین قاری مورد نظر خودتون رو از بخش online recitations  انتخاب کنید اما برای گوش دادن به نوای قران نیازمند اتصال به اینترنت خواهید بود.خب اینجا هم انتخاب من نوای استاد پرهیزگار  و عبد الباسط محمد عبدالصمد از بخش آنلاین بود.فایل (های) دانلود شده رو از منوی (ابزار) و بعد (اضافه کردن) با توجه به فرمت فایل ادرس دهی کنید.

خب! تا اینجای کار خسته نباشید:).حالا میرسیم به نصب فونت عثمان طه.راستش من یکی که واسه این کار یکم اذیت شدم .چون این فونت به صورت فایل نصبی (deb) هست و تنها جایی که گیر میاد سایت لانچ پد و سایت لانچ پد هم مسدود! از آنجایی که کل وب هنوز مسدود نیست این فایل رو از اینجا دانلود و سپس نصب کنید.با روش نصب بسته های دبیانی که آشنایی دارید؟درست مثل ویندوز.حالا وارد منوی (ابزار)و بعد ( تنظیمات ) شده از بخش مضمون othman taha  را انتخاب کنید.ذکر را بسته مجددا باز کنید.اگر تغییری در فونتها ندیدید کافی است اندکی بزرگنمایی (گوشه چپ-بالای متن)را تغییر دهید تا این فونت زیبا خودی نشان دهد.

همین! التماس دعا

نوشتن همیشه برای نقش آرام بخش داشته.نقش یه کیسه بکس.نمیتونم ننویسم و وقتی نمینویسم خودگوئه میکنم و به نظر خیلیها مزحک به نظر میرسم.

به هیچ سرویسی جز وردپرس اطمینان نخواهم کرد و تا زمان رفع انسداد وردپرس اینجا مینویسم.

پی نوشتی خودمانی:
بهانه ی نوشتن این مطلب تجربه ای شخصی بود.جملاتی که که در ذهنت نقش میبنده و آزارت میده.سوالاتی با خودت “خودگوئه” میکنی…

واسه چی؟ روی چه حساب؟مگه قبل از این چی دیده که حالا همچین انتظاری داره؟چطور به خودش اجازه میده در این حد خودشو نزدیک بدونه که ازش اینو بخواد؟با “زندگی” من چیکار داره و …

همه ی اینها در لحظه میتونه آزارت بده و روی اعصابت راه بره.این وسط چیزی که میتونه ظلم باشه همونیه که به خاطر نفهمی یکی دیگه سرت بیاد و بالاتر از ظلم چیزیکه تو سر معشوقه ات میاری! پس دوستانه توصیه میکنم !حواستون رو خوب جمع کنید.

گرمای وجودت را حس میکنم,

همانطور که حلاوت دلنشین روزهای تابستان را

نبودنت را لمس میکنم,

همانگونه که سوزش شبهای سرد زمستان را

دردهایت را!

وقتی وجودم را میلرزاند,

لبخندت را!

آن زمان که جانی دوباره میبخشد و انگار…

بید خمیده ی من چون سروی نیرو میگیرد , قامت راست میکند!

وجودت را…

احساست را…

بودنت را کم دارم و کم خواهم داشت,

درست همان لحظه که در خاطرم نباشی و

وای!

ترس از نبودنت در خاطرم باشد!

چه لذت بخش است این متناقض نمای عاشقانه…

و چه دردناک!

مهراوه ی من!

همینجاست که به انتظارت مینشینم

در آرزوی آن لحظه که این وبگاه

میعادگاه دلنوشته هایمان باشد…

میخوام هر دوتاش رو فقط با تو تجربه کنم…

وقت “بازنشستگیش” رسیده,

استادمون اینو گفت و بی درنگ ماژیک وایتبردش رو توی سطل زباله انداخت!

اینو از فحش هایی که روی درب توالت دانشکده بین “جامعه دانشگاهی” رد و بدل شده فهمیدم.

راستش الان , بی تدبیری های و خامی های گذشته جز درس و یک جور تجربه شدن و پختن و (گاهی هم سوختن!) برام پیامد دیگه ای نداشتن . چیزی که امروز ازش نگرانم گذشته ی خودم نیست ! یرعکس , اون چیزی که نگرانم میکنه تلخندیه که یک روز در آینده به خاطر کردار امروزم بزنم! امروزهایی که قطعا حساس ترین دوران زندگیم هستن و به خاطر همینه که بیراهه رفتن تو این  برهه از زمان خیلی برام گرون تموم میشه.همین باعث میشه آروم و دست به عصا قدم بردارم و درست همین دست به عصا بودنه که گاهی واقعا اعصاب خرد کن میشه!

اینکه هر فکری که از ذهنم رد میشه (حتی اگر قرار نیست کلام بشه چه برسه به کردار!) از هزار و یک جور فیلتر مجهز به عقل و تدبیر رد بشه و احتمالا آخر اصلا چیزی ازش نمونه گاهی بدجور رو اعصابم راه میره.مثل این میمونه که یک لقمه رو شش بار دور سرم بچرخونم و آخرش هم نخورمش که نکنه تو گلوم گیر کنه و چهار سال دیگه به خودم بگم دیدی روش فکر نکردی! گاهی وقتها به خودم میگم خب یه کم جسارت هم خوب چیزیه! بعد دوباره توش میمونم که اسم اینو جسارت بذارم یا حماقت و ترجیح میدم اصلا کاری نکنم که بعد توی نامگذاریش بمونم!چه کاریه؟!

این هست که با همه این اعصاب خردیها ترجیح میدم تو شرایط فعلی که دلم میخواد بدوم و سریع جلو برم بازم همینطور دست به عصا قدم بردارم .میدونی! یه چیزی ته دلم میگه که وقت دویدنت هم میرسه.اونوقته که اگر هم بخوای آروم بری یکی*۱ هست که همیشه پشت سرت وایستاده و ممکنه با اندک توقفی همون عصا رو تو کمرت فرو کنه!

———————————————————————————————————————————————————

*۱: عرض ارادت

پ.ن: راستش تا الان که جلو اومدم خیلی راضیم! خیلی. خدا رو شکر

مخابرات سرمایه داری!

از آخرین باری که اینجا نوشتم پنج ماهی میگذره.تو این پنج ماه اگر هم وبلاگ نویسی کردم تو محیط وردپرس برای وبلاگ روز نوشتم بوده و الان که بعد از پنج ماه برگشتم مطالب اینجا برام تازگی دارن!

من چقدر عوض شدم…من چقدر بزرگ شدم!حالا که فکر میکنم میبینم این پنج ماه برام مثل پنج سال گذشت و اینکه وقتی واقعا پنچ سال بگذره قراره چی فکر کنم یا اصلا قراره چطور فکر کنم و الانه که بیشتر از همیشه ارزش وبلاگ نویسی و لذت به تماشا نشستن سیر تغییر و تکامل فکریم رو درک میکنم.

راستش دلم برای اینجا تنگ شده بود.بلاگفا با این محیط ساده و امکانات ابتداییش جایی بود که وبلاگ نویسی رو شروع کردم…با عکس نوشتم,از عکس نوشتم,از خودم گفتم و تنهایی و نرگس,از بهار گفتم و کوتاهیش در حق کویر,از یزد گفتم و مردمانش و الان…احساس میکنم دلم برای حداقل بخشی از قدیمترهای خودم تنگ شده!

من خیلی عوض شدم! چقدر چیزهایی بودن که نمیدیدم و الان میبینم.چقدر چیزهایی بودن که درکشون برام سخت بود و الان با تمام وجودم حسشون میکنم.این تعابیر مجهولی که تو ذهنم فقط در حد یک سری اسم بودند الان این روزها یکی یکی جلوی چشمم معنی پیدا میکنن.این روزها از چیزهایی بغضم میگیره که قبلتر مایه خنده بودن و نگاههای تعجب آمیز آمیخته با تمسخرم به دیگرانی که بغضشون دراومده بود! من چقدر فرق کردم وقتی خیلی چیزها برام سرگرمی بودن و الان دغدغه.این روزها چقدر فکر میکنم و قبلتر چقدر فکر نمیکردم! این روزها چقدر استرس دارم و چقدر میفهمم که فهمیدن تا چه حد تلخه و همچنان زیادن چیزایی که نفهمیدم و ترس از فهمیدنهای آتی که جبر گونه بزرگ شدن رو همراهی میکنن و هیچی!

درددل زیاد دارم و مجال نوشتن نیست.مجالش هم که باشه حسش نیست! نمیدونم چرا ولی خب عیب هم که نیست! کاهلی مد شده انگار و منم شدم همرنگ جماعت!

واما از عکاسی.خب اگر عکسای منو دیده باشین متوجه علاقه وافر بنده به ماکروگرافی! شدین.این سری یه دوربین خوب دستم افتاد و الان که دارم مینویسم بد نیست چند تا از ماکروهایی که باهاش گرفتم رو براتون بذارم.باشد که قبول واقع شود:)